Archiwum

Pierwsza informacja o willi pojawia się w gazecie Grünberger Wochenblatt 7 czerwca 1874 roku – ogłoszenie o możliwości wynajmu domu przy Grosse Bahnhofstrasse 9. Willa została zbudowana prawdopodobnie przez Carla Lorenza dla Friedricha Foerstera juniora. Foersterowie zbankrutowali w 1873 roku, a Lorenz przejął budynek za długi. W 1887 roku teren należał jeszcze do Lorenza, który był właścicielem wielu nieruchomości przy dzisiejszej Alei Niepodległości (kupował parcele przed powstaniem dworca w 1871). Był architektem i „budowlańcem”, miał nawet własną cegielnię. W 1898 roku sprzedał dom Hermannowi Brandtowi, dyrektorowi browaru Bergschloss Brauerei. W 1909 roku w książce adresowej budynek jest już nazwany „Villa Hermanna” – nadal mieszka w nim już wówczas rentier Hermann Brandt. W 1919 roku obiekt kupił Willi Gerasch, właściciel fabryki filcu. Na podstawie zapisu widocznego na planie katastralnym miasta z 1925 roku możemy przypuszczać, że willa należy wówczas do pani Gerasch Waleskiej. W tym samym roku pojawi się nowy właściciel - Boehm z okolic Magdeburga. Dom wynajmował od niego lekarz rodzinny ze szpitala Bethseda dr med. Walter Bergmann. W książce adresowej z 1933 roku willa należy do Boehma - dyrektora urzędu katastralnego. Wynajmuje on budynek różnym osobom: Helenie Baerm - właścicielce księgarni z wydawnictwami chrześcijańskimi (Christlichen Buchhandlung), która też mieści się w willi oraz Robertowi Buchholzowi – pracownikowi księgarni. W tym czasie w domu mieszka również Rudolf Hasse, zielonogórski fotograf, który ma dwa studia - przy ul. Sikorskiego i Kupieckiej. Zameldowany tu jest jeszcze Heinrich Krueger - Oberspostsekretarz. W 1938 roku willa należała do kapitana Erwina Kitlasa, oficera okręgu wojskowego, mieściło się tam biuro okręgu Wehrmeldeamt. Po II wojnie światowej willa pełniła funkcje dydaktyczne i mieszkalne. Spotykali się tam harcerze, przez pewien czas na piętrze mieszkał założyciel „Makusynów” Zbigniew Czarnuch. Od początku lat 60 XX w. mieściła się tam szkoła muzyczna.