Elżbieta Jabłońska
"Ćwiczenia z pamięci", 2025
Elżbieta Jabłońska przywołuje nazwiska artystek i artystów biorących udział w pięciu edycjach Biennale Sztuki Nowej, które odbywało się w latach 1985-1993 w Galerii BWA w Zielonej Górze (ostatnie - VI BSN w 1996 roku było organizowane poza galerią). Przy współpracy z osobami studenckimi z Instytutu Sztuk Wizualnych Uniwersytetu Zielonogórskiego artystka przypomniała w formie instalacji obecność organizatorów i organizatorek, twórczyń i twórców, którzy podróżowali do Zielonej Góry z Polski i zagranicy. Praktyka przepisywania nazwisk na kartonowych tabliczkach ma dla autorki wymiar medytacyjny, wywołuje osobiste wspomnienia związane z daną osobą. W kontekście wystawy istotne znaczenie ma akt ponownego, odręcznego przepisywania historii sztuki z
strona 15 z 44
podręczników, przekazów ustnych na trójwymiarową przestrzeń galerii, która zachęca odbiorców do uruchomienia własnych wspomnień.
Osoby studenckie ISW UZ zaangażowane w realizację projektu: Natalia Borończyk, Laura Krawczyk, Jakub Linczewski, Ewelina Nawrocka, Julia Surowiec, Gabriel Zehaczyk, Dominika Antosik, Zuzanna Fudala, Adam Husar, Lidia Michalczyk, Aleksandra
Nastasowska, Dominik Rogacki, Agata Szutkowska, Wiktoria Walczak, Lena Wróbel, Maria Cichocka, Milena Nowak, Oliwia Przybysz, Aleksander Potapow-Werbicki, Zofia Stawicka, Julia Kędziora, Katarzyna Krzysztofik, Nadia Ostrycharczyk, Bartłomiej Machacz, Wiktoria Łata, Patrycja Wichrowska, Salomea Skroś, Orestes Karkut
Elżbieta Jabłońska - artystka sztuk wizualnych, absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W jej dorobku znajduje się wiele działań długofalowych opartych na współpracy z instytucjami kultury i publicznością, a także projekty kuratorskie. Tworzy głównie instalacje, fotografie, performansy, jest autorką działań czasowo-przestrzennych oraz neonów, niektóre z nich znane są już zielonogórskiej publiczności: napis Nowe Życie, który był zainstalowany na fasadzie BWA w 2011 roku, Czy twój umysł jest pełen dobroci?, będący częścią kolekcji Lubuskiej Zachęty Sztuki Współczesnej oraz „a wszystko co istnieje jest miłością/ nicością” pokazywany podczas Biennale Zielona Góra
strona 16 z 44
2022. Profesora na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od 1996 pracuje w Katedrze Rysunku UMK w Toruniu, gdzie prowadzi zajęcia z rysunku intermedialnego. Brała udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych. Laureatka nagrody Spojrzenia (2003 r.) oraz Nagrody im. Katarzyny Kobro (2023 r.). Prezeska Fundacji W788. www.elajablonska.com
Audiodeskryppcja
Elżbieta Jabłońska
"Ćwiczenia z pamięci",
2025
karton, akryl
Instalacja Elżbiety Jabłońskiej pod tytułem „Ćwiczenia z pamięci” powstała w 2025 roku. Ściany i podłoga zostały pokryte pionowymi prostokątnymi kawałkami tektury. Na kartonach tabliczkach wypisane są czarną farbą imiona i nazwiska organizatorów i organizatorek, twórczyń i twórców, biorących udział w pięciu edycjach Biennale sztuki Nowej, które odbywało się w latach 1985-1993 w Galerii BWA w Zielonej Górze. Nazwiska i imiona zajmują całą przestrzeń — ściany, róg pomieszczenia, a nawet podłogę. Litery są odręczne, nieregularne, ale wyraziste — nadają całości charakter pracy zarówno archiwalnej, jak i osobistej.
Imiona i nazwiska zapisane są zarówno wielkimi literami, jak i zachowaniem indywidualnych charakterystyk – niektóre litery są grube i mocne, inne drobniejsze, delikatne, jakby nieśmiałe. Wśród nich odnaleźć można znane postaci polskiej sztuki współczesnej, jak m.in.: Zbigniew Libera, Ryszard Winiarski, Henryk Stażewski, Wojciech Kozłowski i wiele, wiele innych. Napisy powstawały we współpracy z osobami studenckimi z Instytutu Sztuk Wizualnych Uniwersytetu Zielonogórskiego.
Na środku przestrzeni stoi drewniany stół roboczy — na nim leżą kolejne kawałki kartonu oraz pędzel i farba. Sugeruje to, że proces wpisywania nazwisk wciąż trwa, że lista nie jest zamknięta. Praktyka przepisywania nazwisk ma dla autorki wymiar medytacyjny, wywołuje wspomnienia związane z daną osobą. W kontekście wystawy istotne znaczenie ma akt ponownego, odręcznego przepisywania historii sztuki z podręczników, przekazów ustnych na trójwymiarową przestrzeń galerii, która zachęca do uruchomienia własnych wspomnień. Przypomina o ciągłości historii sztuki i o jej autorach i autorkach – często zapomnianych lub pominiętych. Tektura, materiał tani i nietrwały, staje się tu nośnikiem pamięci, a jednocześnie wyrazem tymczasowości i kruchości tej pamięci.
